Hep zamansýz düþlere yenildim.

Ýçimde yaþattýðýmý sandýðým umut.

Bir sarmaþýkmýþ meðer.

Sararken beni bilmeden...

Oysa kafdaðýndaydý gözüm...

Hep zirvesinde hayatýn.

Gözlerinde yaþamayý isterken,

Okyanuslara göz diktim, göller dururken,

Gidip sýð birikintilerde boðuldum.

Ben her seferinde aslýnda kendime deðil.

Sana hep sana ve gözlerine yenildim.

Zamansýz hülyalara daldým.

Eserken yeller,

Yanan gönlüme derman olacak sandýðým,

Vahanda ateþ söndürmek,

Ve

Tepelerinde yaðdýrmak yaðmurlarý.

Beni çamurlu sokaklarýn beklediðini bilmeyerek,

Arnavut kaldýrýmlarýnda yürür sandým adýmlarýmý.

Ne kendime erdim.

Ne sana doydum.

Galiba hep zamansýz öttüm...

Gün doðarken tan yerinin,

Batarken ufkun,

Gecenin zifir,

Sabahýn ayaz yellerine yenildim...

Bazen,

Sökülür dikiþler,

Yer yarýlýr aniden,

Ay karanlýk yüzüyle doðar,

Güneþler batar bir vakit.

Yenilgiler,zafer kazanmak gibi,

Tüketmezmiþ insaný.

Yenilgiler kaybetmek deðilmiþ,

Zamanmýþ Tüketilen...